Gdy minęło drugie tysiąclecie Chrześcijaństwa, cały świat przeżywał jedną z największych imprez w swojej historii. Wszyscy śpiewali, tańczyli, śmiali się. Byli szczęśliwi i/lub kompletnie pijani. Było jednak jedno miejsce, w którym nikomu nie było do śmiechu. Lucyfer zarządził comilenijną inwentaryzację z działalności swoich licznych sług. W Piekle stawiły się więc wszystkie czarty, sukkuby, chowańce, demony... oraz agenci ubezpieczeniowi. Każdy musiał przedstawić pełną listę swoich osiągnięć w pozyskiwaniu niewinnych dusz, sianiu chaosu i rozprzestrzenianiu chorób. Byli tacy, którzy przeskakiwali na kolejne poziomy piekielnej hierarchii jak natchnieni. Byli tacy, którzy zyskiwali gorące uznanie Pana Ciemności. Byli tacy, którzy cieszyli się z nowych wideł lub asygnaty na kubik smoły. Ale byli też tacy, którzy mieli przesrane... Wśród miliona milionów wiernych sług Szatana znalazła się garstka nieszczęśników. Było to pięć pomniejszych demonów, którym w ostatnim tysiącleciu zdarzyła się wpadka i... ZDRADZILI LUCEFRA. Oczywiście żaden z nich nie zrobił tego umyślnie. Po prostu powinęła im się noga. Podobnie jak kiedyś Adam i Ewa, piątka feralnych demonów została wygnana. Z tą różnicą, że nasi bohaterowie zostali wygnani z Piekła. Lucyfer odebrał im też ich prawdziwe imiona, bez których nie mogą wrócić do ukochane go domu. Muszą zamieszkać na Ziemi, przyjmując ludzką postać. Jakby tego było mało, Władca Ciemności wprowadził dla piekielnych potępieńców bardzo surowe zasady funkcjonowania w nowej rzeczywistości: 1. Nie wolno im zdradzić swej prawdziwej tożsamości. By nie wzbudzać podejrzeń sąsiadów, muszą więc stać się typową rodziną człowieczą. 2. Nie wolno im używać większości swych diabelskich sztuczek. By przetrwać, muszą więc pójść do pracy. 3. Nie wolno im wrócić do Piekła, chyba że... Tysiąc ludzkich istnień, w ciągu tysiąca dni, sprawi tysiąc złych uczynków. By policzyć ile to jest, muszą więc kupić kalkulator. Kupili, policzyli i się załamali... Na obrzeżach jednego z większych polskich miast deweloper oddał właśnie malutkie osiedle pięknych szeregówek. Koniunktura było wypasowa, więc szeregówki rozeszły się jak ciepłe bułeczki. Gdy zakończyły się już wszystkie formalności, szczęśliwi nowi właściciele zaczęli się wprowadzać. Gdy już się wprowadzili, zaczęli mieszkać. Gdy zaczęli mieszkać, zaczęło się... życie. Życie było całkiem zwykłe, nudne i nie warte nawet wzmianki w blogu. Tak było przez pół roku. Potem zapanował CHAOS. Wydarzyło się coś, co spowodowało, że życie mieszkańców ulicy Biszkoptowej stało się inne.
